Já þá er þessum októbermánuði að ljúka. Október er nú einhver leiðinlegasti mánuður ársins, kannski að nóvember undanskildnum.
Í gær var öllum starfsmönnum Skjás 1 sagt upp. Það kreppir að í fjölmiðla samfélagi. Mér fannst alltaf athyglisvert, og pínu sorglegt, þegar fólk var að grenja yfir auglýsingum á Skjá 1. Þarna fengu landsmenn fríkeypis sjónvarpsstöð, alveg ágæta, þar sem kostnaði var haldið uppi með auglýsingum. Það hefðu held ég sárafáir keypt áskrift af Skjá 1 og því fullkomnlega eðlilegt að sýna allar þessar auglýsingar.
Þegar ég var krakki fór ég oft í fótbolta á svokölluðum malbikunarvelli heima í Neskaupstað. Var þessi völlur við endamörk malarvallarins. Á þessum malbikunarvelli voru margar þúfur(malbiksþúfur trúið því eða ekki), fullt af grjóti á vellinum og hann gat verið mjög háll, bæði í bleytu og þegar ísaði á honum. Það var gríðarlega vont að detta á þessum velli. Álíka vont og það var leiðinlegt að sækja boltan niður við lækinn, eða jafnvel út í sjó.
Lýsingar mínar á malbikunarvellinum svipa til Laugardalsvallar í gær.
Til hamingju Ísland.
Þangað til næst ..
Ps. persónulegt met í bloggfjölda í einum mánuði sett, okt. 2008
Ég heyrði orðabrandara einhverntímann á lífsleiðinni:
Eru konur sem vinna í apótekum meðalkonur?
Ég fór í Lyfju Hallarmúla í gærkvöldi. Þar voru þrjár stelpur að vinna. Þær voru ekki meðalkonur, heldur blésu til kroppasýningar af bestu gerð.
Ég var næstum hættur við að kaupa mér hóstasaft og tyggjó og ætlaði að kaupa í staðinn smokka og nuddolíu, en þá allt í einu mundi ég að ég er ekki hálfviti.
Ég á góðan vin sem hefur tröllatak á afgreiðslukonum almennt. Hann var ekki með mér þarna því miður.
Þetta voru stelpur á mínum aldri, og finnst mér örlítið kjánalegt að tala um þær sem konur, en allavega: þær voru ekki meðalkonur!
Ætli við höfum ekki verið svona 10 ára gamlir, ég og Ellert. Við vorum að fara út úr húsi, en Ellert var forspár um ýmsa hluti og vissi að hann þurfi að fara á klósettið áður en haldið væri á vit ævintýranna.
Allt í einu hringir síminn. "Hey, á ég ekki bara að svara?", spurði ég með prakkaraglott. "Nei, eða jújú þú ræður bara", var kallað á milli blobbsanna. Ég svaraði, en fyrir þá sem eru ekki búnir að kveikja, þá vorum við heima hjá honum:
D: Halló? Bella: Hæ vinur, er mamma þín heima? D: Nei hún er einhversstaðar úti Bella: Nú jæja, hvað segir þú annars gott Róbert minn? D: Þetta er ekki Róbert.... Bella: Nú? D: Nei þetta er Ellert (vandræðalegt fliss næstum búið að ná yfirhöndinni) Bella: Já ert þetta þú vinur. Rosalega ertu kominn með karlmannslega rödd! D: Ég þarf að fara, bæ
Tólinu var komið rólega á og svo sprakk ég úr hlátri. Ellert kom út af klóstinu og spurði hvað hefði eiginlega verið í gangi.
Ellert og þau voru einna fyrst í bænum að fá sér númerabirti á heimilissímann sinn og fletti Ellert því upp hvaða númer hefði hringt.
"Daníel!! Þetta var Bella frænka!"
Það var hlegið af þessu símtali í marga klukkutíma á eftir
Hljómsveitin Remo æfði í félagsmiðstöðinni Atom. Var eitt og annað brallað þarna: t.d. 17. júní partí, playstation mót, pool o.s.frv. Ekki var allur tíminn innandyra nýttur í hljóðfærakúnstir og almenn hljómsveitarrifrildi.
Við urðum alltaf að ganga frá öllu klabbinu eftir æfingar svo það yrði til friðs á opnunartíma Atom og höfðum við geymslu félagsmiðstöðvarinnar til umráða. Eftir eina æfinguna voru ég og bassaleikarinn lengur en aðrir að æfa, en komið var að því að halda heim. Snerillinn af geymslunni var laus og datt reglulega af hurðinni. Ég vissi af snerlinum inni í geymslunni, en bassaleikarinn ætlaði að fara að loka og hefði því læst dótið okkar inni. Ég spurði hann hvort hann sæi snerilinn. Hann jankaði því. Ég bað hann um að taka hann fram svo við myndum ekki læsa dótið okkar inni. "Snerilinn?", spurði hann óákveðinn. "Já" sagði ég, "sérðu hann ekki þarna einhversstaðar?" "Jú" ansaði kappinn og trítlaði innar í geymsluna.
Ég heyrði mikið braml og þónokkurn kliður, svo ég ákvað að kíkja hvað í andsk. væri í gangi.
Ég hreinlega datt í gólfið af hlátri þegar ég sá drenginn burðast með sneriltrommu í fanginu!
Já ég ætla að henda hérna inn föstudagslagi föstudagslaganna.
Það er fátt betra en að hlusta á góðan hittara og koma sér í gírinn, tala nú ekki um þegar helgin er rétt búin að gleypa mann.
Ég hef unnið í Bóksölu kennaranema, sem heldur upp á afmæli sitt í kvöld, í rúmt ár og hefur þetta lag verið spilað á hverjum föstudegi síðan ég byrjaði.
Það er einn tælenskur Ísfirðingur að vinna hérna í Kennó. Hann þrífur hérna í bóksölunni og höfum við bóksölustrákar kynnst honum ágætlega.
Ég var að hjálpa þessum félaga um daginn að sækja um húsaleigubætur, en hann er nokkuð óöruggur með sig í íslensku, þó svo að hann getur vel gert sig skiljanlegan.
Ég hringdi í eina þjónustumiðstöðina í Reykjavík og ákvað að slá á létta strengi í samtalinu.
R: Reykjavíkurborg góðan dag (R með blíða og fallega kvenmannsrödd) D: Já góðan daginn. Ég heiti Daníel Geir og er að hjálpa félaga mínum að sækja um húsaleigubætur. R: Já D: Hann er nefnilega af erlendu bergi niðurbrotinn og ....
S.s. voða fyndinn að segja af erlendu bergi niðurbrotinn í stað þess að segja af erlendu bergi brotinn.
Þetta var samt ennþá fyndnara þegar röddin í símanum fór að tala öðrum orðum en: "Reykjavíkurborg góðan dag", því bjöguð var röddin og viðkomandi greinilega af erlendu bergi ..
.. niðurbrotinn?
Henni fannst lagið sem þessi létti strengur minn spilaði ekki jafn skemmtilegt og mér!
Þegar ég var í fjórða bekk skrifaði ég nokkur ljóð í ljóðabók sem gefin var út í um 50 eintökum.
Það er svo sem ekkert merkilegt við það, þar sem allir hinir í bekknum skrifuðu líka ljóð í þessa bók, og fékk hver nemandi 3 eintök, minnir mig, til að gefa eða eiga.
Ég man nú ekki eftir neinu af mínum ljóðum, en eitt ljóð er mér ógleymanlegt.
Það er Steinn Steinarr samtímans, Guðjón Birgir, sem á heiðurinn af þessu ljóði.
Ljóðið er svona:
Duggu dugg siglir þar Með veiðafæradruslurnar og kemur brátt til hafnar með vélarbilun
Margar leiðir eru að hamingju. Þegar menn eru fúlur vilja menn gjarnan fara styttstu leið. Aðrir geta verið með langfarandi erfiðleika í þessum efnum og leita til sálfræðinga, lyfja, sérfræðinga af ýmsu tagi o.s.frv.
Það er lægð í samfélaginu vegna efnahagsástandsins. Á því leikur enginn vafi. Fólk er hrætt um peningana sína, atvinnu og framtíð (þetta gildir að sjálfsögðu ekki um alla).
En engar áhyggjur, við getum alltaf leitað til Heeeeeemma Gunn!
Hemmi Gunn kemur okkur í gott skap, hvar sem er, og hvenær sem er.
Nintendo tölvurnar styttu manni ófáar stundirnar á uppvaxtarárunum. Þessi einfalda grafík, þessi hallærislegi pípari, þessi fótboltaleikur þar sem maður skoraði með hjólhestarspyrnu frá miðju, þessar gæsir o.s.frv. o.s.frv.
Ég hafði mjög greiðan aðgang að Nintendo-tölvum þó svo að ég hafi aldrei átt slíka sjálfur. Siggi Villi átti Nintendo og man ég þegar drengurinn var búinn að fá Super Mario bros 3!!! Þvílík bylting. HANN GAT FLOGIÐ! Ellert átti líka tölvu, sem og frændfólk mitt á Fáskrúðsfirði.
Ég var oft fúll yfir því að eiga ekki Nintendo þegar ég var lítill. Átti Amstrad tölvu, þar sem leikir voru annars vegar á diskettum eða hljóðsnældum. Síðan þegar ég var 9 ára eignaðist ég Sega Megadrive.
Ég var einu sinni mjög nálægt því að fá Nintendo. Það var páskabingó Þróttar í Egilsbúð. Ég held ég hafi verið 7 eða 8 ára. Síðasta bingóið var í gangi. Aðalvinningurinn 20.000kr frá Sparisjóði Norðfjarðar. Það gekk ekkert hjá þessu spjaldi sem ég var með. Síðan sé ég að pabbi á bara eina tölu eftir! Hann hvíslaði að mér "Daníel Geir, ef ég fæ bingó, þá skal ég kaupa handa þér Nintendo tölvu". Ég var að tapa mér úr spenningi. Hver gat sigrað pabba minn? Síðan er lesin upp tala sem, pabbi var ekki með, og viti menn, enn var ekki komið bingó hjá neinum. Síðan er lesin upp næsta tala og fylgdist ég með pabba, sem fór að líta í kring um sig. Hjartað mitt barðist, stress svipur kom á pabba, ég varð óöruggur, það var sem tilveran hrundi á þessu eina augnabliki! Allt í einu kallar strákur, sem mér finnst ekki einu sinni skemmtilegur, hátt og snjallt: BINGÓ!!!!!!!!!! Ég óskaði þess heitast að hann væri með einhverjar tölur rangar. En allt gekk upp hjá honum og brosti hann út í salinn, haldandi á umslagi.
Ég þoli þennan dreng ekki enn þann dag í dag fyrir þennan stuldur. Þetta var hreinn ÞJÓFNAÐUR!
Fyrir einhverju síðan kom hópur sýrutrypptra himpigimpa til landsins og hóf að atast í gröfum og þess háttar. Þessi fávissuhópur hreif með sér veruleikafirrta íslendinga með brotna sjálfsmynd og leiða á play station.
Þessi hópur ætlaði sér að bjarga Íslandi, en var aðeins til ama.
Hvar er þessi hópur nú þegar þarf að bjarga Íslandi?
Yfir mig hefur hellst lestraráhugi. Ég er búinn að lesa nokkrar bækur á þessu ári og haft mjög gaman af.
Þær bækur sem ég hef lesið á þessu ári eru:
a) Öll trixin í bókinni b) NESK c) Mýrin d) Næstum alla Draumalandið en fékk nóg af þessu þvaðri. e) Rokland
Var að klára í dag Rokland eftir Hallgrím Helgason. Þetta er algjört meistaraverk og skora ég á alla að lesa þessa bók. Hallgrímur er algjör snilldarrithöfundur, en að ég held einu kynni mín af verkum hans var kvikmyndin 101 Reykjavík. Það er auðvitað frábær mynd.
Er byrjaður á að lesa Gauragang, en ég var of töff til þess þegar ég átti að lesa hana í barnaskóla.
Ég veit ekki hvað það er, en ég sé bara prakkarastrik Hlyns Sveinssonar fyrir mér og hans ólýsanlega glott.
Það er nú alveg efni í blogg að skrifa um öll þau atriði sem maður varð vitni af í götunni hérna á árum áður..
Geir H. Haarde hefur haldið nokkra blaðamannafundi í vikunni eins og alþjóð veit. Ég tók mig til og textaði að gamni mínu hans ummæli á fundinum í gær.
Ræða Geirs: "Bla bla bla bla bla bla bla bla".
Þetta var úrdráttur sem spannar alla ræðuna, og merkilegt nokk, ræður hans hingað til í vikunni einnig.
Eftir að "íslenska" hluta blaðamannafundarins lauk í gær sagði Geir eftirfarandi: "Hann er algjört fífl þessi maður, dóni!".
Skömmu áður hafði Helgi reynt að spyrja spurningar sem bauð ekki endilega upp á svarið "Bla bla bla".
Ég hef farið í viðtal hjá Helga og get sagt að minni reynslu að hann spyr krefjandi spurninga. Helgi syngur ekki englasöng þegar hann ræðir við stjórnmálamenn og er hann tvímælalaust besti spyrillinn sem þættir á borð við Ísland í dag og Kastljós skarta.
Útfrá blaðamannafundinum i gær voru þessi ummæli í garð Helga ósanngjörn að mínu mati.
Ég hef nokkrum sinnum lent í fótboltameiðslum. Þegar ég var í mínu besta formi sem unglingur þá brotnaði ég alvarlega við ökkla í fótboltaleik. Þurfti að negla mig og gipsa og háir þetta brot mér í dag að einhverju leyti.
Í gær var ég í ég í fótbolta. Það var bannað að verja með höndum. Það kom (Marías) þrumufleygur sem ég varði með því að setja höndina fyrir mig, svo ég fengi ekki boltann í hausinn (ósjálfráð viðbrögð). En ekki vildi betur til en svo að höndin gaf eftir og negldi ég henni í eigin haus! Þetta var eins og að vera kýldur mjög hraustlega í hausinn, eða þetta var þannig, ekkert eins og.
Í dag er ég með sár á eyranu, bolginn hnúa og vel aumur á höggstaðnum bakvið eyrað.
Ég fékk einhverskonar kjánahroll þegar ég skrifaði titil þessarar færslu. En staðreyndir tala sínu máli.
Skv. nad.bloggar.is eru 77 dagar til jóla. Það er svakalega stutt. En samt snilld.
Ég kemst alltaf í smá jólaskap löngu áður en jólin koma. Set samt ekki jólalög á fóninn og fer að máta buxur. Nei nei.
Síðustu jól voru mjög spes í flest alla staði. Ég var í gríðarlegu jólastuði eitthvað nánast allan desember mánuð.
Ég var síðan lagður inn á sjúkrahús rétt fyrir jól og fékk að fara heim kl 2 á aðfangadag, með stút í höndinni, tilbúinn fyrir næsta lyfjaskammt.
En tilgangur þessa bloggs er að vekja athygli á því að jólabandið verður með comeback fyrir komandi jól. Ég var rétt í þessu að leggja lokahönd á textann og verður ráðist í upptökur þegar menn hafa tíma til.
Ég var að horfa á Kastljós í kvöld. Þar var verið að ræða tíðindi dagsins og fullt af frambærilegum gestum.
Tekið var stutt auglýsingahlé áður en skipt var til Helga Seljan niður í Alþingi.
Þá kom auglýsing frá Spron um bankaviðskipti og að allt væri frábært.
Ég fékk kjánahroll ..
Ég sá einu sinni frétt á netinu þar sem verið var að fjalla um barn sem slasaðist í eldsvoða (erlend frétt). Á sömu síðu var verið að auglýsa stórum stöfum "BURN BURN BURN BURN". Nýjasti orkudrykkurinn á þeim tíma, en mér fannst þetta bara kjánalegt.
Fyrir helgi snjóaði í Reykjavík. Þá er eins og allir Reykvíkingar breytist úr ágætasta fólki í fífl. Sömu fréttirnar ár eftir ár:
- Árekstrahrina í Reykjavík - Örtröð á dekkjaverkstæðum borgarinnar - Fólk ekki tilbúið fyrir snjóinn - Bla bla bla
Mér fannst fínt að fá smá snjó. Núna er enginn snjór.
Í fréttum á mbl.is var verið að tala um kreppuna og fundi o.s.frv. Síðan sagði fréttakonan "Og það virðist ekki nóg á okkur lagt í kreppunni, heldur fór að snjóa þegar leið á kvöldið".
Ég hef nokkrum sinnum farið á Samfés. Hef þrisvar farið á söngvakeppni Samfés, tvisvar á Samfés ball, einu sinni á landsmót Samfés og einu sinni á undankeppni fyrir söngvakeppni Samfés.
Rosa gaman
Þegar ég var krakki í félagsmiðstöð fór ég aldrei á Samfés. Aldrei var farið með okkur á Samfés ball og einungis sigurvegari söngvakeppni Atom fór á Samfés keppnina.
Hins vegar fóru stjórnir Atom gjarnan á Samfés.
Þegar ég var í 9. bekk var ég ekki kosinn í stjórn Atom, en stuttu eftir að stjórnin hafði farið á landsmót hætti bekkjarbróðir minn í stjórn, og ég kom í staðinn.
Árið eftir var ég kosinn í stjórn Atom og hlakkaði því mikið til að fara á landsmót Samfés, þar sem ég hafði rétt misst af því árinu áður.
Stuttu fyrir landsmótið fer forstöðumaður Atom í meðferð og enginn fékkst í staðinn að fara með okkur.
Kaldhæðið?
Ég hafði aldrei neitt út á það að setja að forstöðumaðurinn hafði farið í meðferð, en gramdist mjög að enginn gat hlaupið í skarðið og farið með okkur.
Í dag byrjar landsmót Samfés og er ég að fara með hóp á það.
Nóg af stuði og þegar ég segi Sam þá segið þig fés! Sam ..
