Ég á margar ógleymanlegar minningar frá því að vera í Nemendaráðinu í Verkmenntaskóla austurlands, NIVA. Var ég fyrsta árið mitt í VA fulltrúi nýnema og næstu þrjú ár á eftir formaður. Fullt af frábæru fólki sem maður vann með og kynntist á þessum árum.
Í janúar 2004 var ég kallaður inn á teppi hjá skólameistara. Var undirbúningur fyrir þorrablótið í hámarki og allt að smella saman: Simmi og Jói veislustjórar, Valdi og Rósa Dögg með fjöldasöng og Skítamórall með ballið.
Svaka dagskrá.
Skólameistari sat þarna með tengilið NIVA við skólastjórnendur og kennara. Erindið var þetta: Þorrablótið er allt of dýrt og þurfið þið að fá aðra hljómsveit en Skítamóral! Ég þvertók fyrir þetta. Sagði að þetta væri í fyrsta skipti í 4 ár sem Skímó kæmu austur og yrði þetta ógleymanlegt kvöld í alla staði. Samtalið fór út í rifrildi sem endaði á því að ég sagðist ætla að hætta öllum afskiptum af nemendafélaginu ef tekið yrði fram fyrir hendurnar á mér. Þar við sat. Ég fékk mínu fram (ath. þetta er ekki hetjusaga af mér).
Ég hélt fund með mínu fólki og voru allir á mínu bandi.
Þorrablótið var gríðarlega fjölmennt á Verkó aust mælikvarða. En það skipti s.s. ekki öllu. Tapið myndi koma í ljós þegar ballið væri búið, en ballið var öllum opið.
Áætlað tap var 200þúsund. Sem við áttum vel fyrir og var sett í "kostnaðaráætlun". Yfir 400manns voru síðan samankomnir á ballinu á eftir. Tapið var lítið sem ekkert af kvöldinu.
Á mánudeginum á eftir var svo NIVA fundur og hóf ég fundinn með því að þakka öllum fyrir frábært þorrablót. Sagði að kostnaðurinn af blótinu hefði verið mjög lár, aðsóknarmet set bæði á blótið og ballið og ítrekaði að tapið hefði verið lítið sem ekkert.
Mig langaði helst að benda á tengiliðinn sem sat með mér á fundinum með skólameistara og segja FACE eða NÖSIN og glotta. En ég kunni, og kann enn, mjög vel við þennan mann þó að ég hafi verið gríðarlega pirraður út í hann á þessum fundi um hálfum mánuði áður.
En þá stóð einn meðlimur NIVA upp, benti á tengiliðinn og sagði þessa setningu: HA MALLI! Hver skeit í höndina á sér og þarf að éta það núna?
Við veltumst um af hlátri.
Malli óskaði okkur til hamingju með frábært blót, en sagði þetta óþarfa dónaskap.
Ég var einstæður faðir. Barnið mitt var örlítið dökkt á hörund, sólbrúnn drengur. Hann hét Barak.
Ég fór með hann á ættarmót sem var haldið á gamla tjaldstæðinu heima á Nesk. Þarna var fjölskylda mömmu samankomin í vitarómantíkinni. Hann var voða stilltur hann Barak. Svaf mikið, en brosti bara þess á milli.
Mér fannst samt eins og ættingjar mínir litu hann hornauga. Ég veit ekki hvort það er vantrú á mig sem einstæðan faðir, eða af því að hann var litaður. Öll vorum við þó sammála um að hann var algjört krútt.
Ég fór með hann í gönguferð. Hann týndist í háu grasinu og ég fríkaði út.
Um það leyti sem mamma var byrjuð að hjálpa mér að leita, vaknaði ég!
Íslenska hefur oft verið gerð að umræðuefni: Sbr. hvað eigum við að leggja mikið á okkur að vernda málið okkar o.s.frv. Þetta blogg fjallar ekkert um það. Hins vegar er dagur íslenskrar tungu á sunnudaginn og allt gott og blessað með það.
Þegar ég var í 7. bekk var bekkurinn að fara í stafsetningarpróf. Kennarinn sem kenndi okkur hafði einstakt lag á því að stressa upp nemendur og ná litlu út úr þeim. Fyrir prófið bar bekkjarsystir mín upp spurningu sem var mér ógleymanleg: "Viddi, verður tekið á stafsetningarvillum?".
Föstudagslagið í dag er nú ekki af verri endanum. Hetjurokk af bestu gerð og geðveikt myndand sem fær alla til að sleppa af sér beislinu og slamma hamingjusamlega með. Hvað er betra en það?
Ég á eflaust eftir að gleðja marga, og hryggja aðra, þegar ég upplýsi að klipping ársins, sem birt var á blogginu mínu í gær, var framkvæmd í útskriftarferðinni í Mexico. Er ég því ekki svona hærður í dag ..
Ég fór í innflutningspartí á laugardaginn. Er þetta nú eitt skemmtilegasta partí sem ég hef farið í. Alveg frábært og nánast allir í búningum og gott stuð í fólki. Eftir partí var farið í bæinn og var það jafn leiðinlegt og við var að búast.
Litla systir mín var hjá mér um helgina. Varð hún 17 ára í gær og fékk þ.a.l. bílpróf! Verður athyglisvert, svo ekki verði annað sagt, að sjá hana brumma um stræti og torg. Þarna er Bríet til hægri, búin að maka skyri yfir sig og ósjálfbjarga dreng sem mamma var að passa þegar hún var dagmamma.
Ég er búinn að vera nokkuð duglegur í ræktinni og þokast fjær þriggjastafatölu.
Ég er búinn að vera nokkuð duglegur að elda. Eldaði tikka masala kjúkling um daginn sem var algjört hnossgæti, þó ég segi sjálfur frá.
Arsenal feisaði United um helgina, eins og við var að búast, og hefur Ingi Steinn ekki talað við mig síðan.
Ég er að spá í að fara á handboltaleik í kvöld. Mínir menn í Akureyri keppa við FH og er um að gera að skella sér held ég bara.
Annars er ég bara held godt hérna.
Djöfull er samt erfitt að vakna á morgnana eitthvað. Ég fer snemma að sofa, en það breytir engu. Að rífa sig fram úr, um helgar eða virka daga, er mér erfitt. Einhver ráð við þessu?
Árgangurinn sem ég var í var nokkuð erfiður. Í 8. bekk var ákveðið var að skipta okkur upp eftir kynjum og voru því strákar sér og stelpur sér.
Kennarinn sem kenndi mér hafði nú þekkt mig alla mína æfi. Enda vinkona mömmu.
Í einum tímanum kom til tals hjá bekkjarbræðrum mínum að þeim fyndist ég fá betri meðferð en þeir og ég kæmist upp með allt mögulegt af því að kennarinn og mamma væru svo góðar vinkonur.
Síðan tók einn bekkjarbræðra minna til tals, en hann var ekki vanur að rífa kjaft og hafði ekki tekið þátt í þessum rökræðum fram að þessari ógleymanlegu setningu. Kennarin kváðist ekki hafa heyrt setninguna og lét hann endurtaka hana áður en þessum kjaftaski var hent út!
Merkilegt nokk þá endurtók hann setninguna án þess að hika þegar kennarinn bað um það: "Síðan ertu líka alltaf svo góð við Guðjón af því að pabbi hans vinnur á dráttarbrautinni!"
Ég fór með félaga mínum í sund um daginn, eða pottinn eins og það kallast réttilega. Vorum við þarna að ræða heimsmálin þegar tveir pólskir menn settust í sömu skeifu og við sátum í, ekkert þröngt en alþjóðlegra fyrir vikið.
Annar þessara manna fór að hreinsa í sér eyrun þannig að það ískraði í honum eins og í veikri gúmmíönd. Hljóðið var einstaklega spaugilegt og litum við félagi minn á hvorn annan og var okkur skapi næst að skella upp úr.
Þá tók hinn pólverjinn sig til og tók vænan gúlp af pottavatninu upp í sig og spítti því síðan úr sér með tilheyrandi hljóði og viðbjóði.
Svona gekk þetta í smá tíma: Annar að kreysta á sér gúmmíandareyrun og hinn að spíta út úr sér vatninu eins og versti hrákusláni í Gúmmí Tarsan.
Við gátum ekki setið á okkur og fórum að skellihlæja þannig að mennirnir fóru úr pottinum með skottið á milli lappanna.
Ekki amalegt að hafa verið á stofnfundi Félags pólskra dónakarla.
Speglasólgleraugu, gulrótarbuxur, þröngir bolir, hárgel og ego.
Kokkurinn, stóri hringurinn, litli hringurinn og "viltu byrja með mér?"
Mörg hræðilega léleg lög voru spiluð á þessum kvöldvökum og dansaði maður hliðar saman hliðar í takt við jump around með einhverju skottís ívafi.
Í 4. bekk sá ég einn töffara úr 7. bekk fara upp á bekkina við litarúðurnar í Nesskóla og dansa. Kom niður af bekkjunum svona rétt áður en salurinn tapaði sér úr fagnaðarlátum yfir þessum danstöktum og kölluðu hátt: Jonni, Jonni, Jonni, Jonni.
Aftur að tónlistinni.
Hérna kemur föstudagslag dagsins. Er ég með smá aulahúmor, því lagið fjallar um laugardagskvöld. En engin heilvita bloggar um helgar.
Ég er ekki alinn upp við að sturta mig. Í þau skipti sem ég sturtaði mig í barnæsku var það í sundlauginni og íþróttahúsinu. Heima hjá mér fór ég ávalt í bað.
Í íbúðinni sem ég leigi í Reykjavík er ekki bað, og sakna ég þess oft. Sérstaklega á erfiðum sunnudögum. Þar er hins vegar sturta.
Í húsinu mínu í Neskaupstað er bað, og sturta. Ég hef hins vegar ekki prófað baðið ennþá.
En mig minnir að íþróttahúsið heima hafi verið opnað 1997 (leiðrétti mig hver sem vill). Þá voru teknir í gagnið 5 sturtuklefar! Leystu þessir 5 klefar hvorki færri né fleiri en þann eina sem var þar fyrir. Já, einn sturtuklefi. Það voru tveir búningsklefar (stelpu annars vegar, stráka hins vegar) sitt hvoru megin við sturtuklefann og gegnt úr þeim báðum í sturturnar.
Eftir leikfimi í 4. bekk var oft gríðarleg spenna hvort íþróttahúsvörðurinn hefði gleymt að læsa hurðinni úr strákaklefanum í sturtuklefann, því jú sú regla var á að stelpurnar fóru á undan í sturtu. Þónokkrum sinnum gerðist það að það gleymdist að læsa og var hurðin þá gjarnan opnuð og menn gláptu og hlóu af þessari framandi skeppnu, kvenmanninum. Fiðringur, fliss og forvitni.
Þegar ég skrifa þessar minningar pæli ég í því hversu stupid það er að gleyma jafn oft og raun bar vitni að læsa?
En mikið var maður glaður á þessum árum þegar það gerðist.
Enginn er verri þótt hann sé perri var einhverntímann sagt. Hver er sinnar gæfusmiður og allt er hey í harðindum.
