Mér áskotnaðist 300.000kr inneign í Rekkjunni fyrir síðustu jól, en þar eru aðallega seld rúm. Ég fór í gær til að athuga hvernig ég ætti nú að ráðstafa þessari inneign. Urmull af flottum vörum í versluninni og langaði mig helst að bæta við einu núlli á inneignina. Ég skoðaði og spöguleraði, og eins og alltaf, talaði við afgreiðslumanninn líkt og ég hefði allt að því meira vit en hann á vörum verslunarinnar. Síðan komum við að einni vöru sem er mjög líklegt að ég kaupi. Hann gerði mér tilboð (Það skal taka fram að hann var mjög almennilegur). Tilboð sem ég gæti ekki hafnað.

Eftir smá stund og miklar hugsanir sagði ég:

"Leyfðu mér að sofa á þessu".

Í stúdentablaðinu, sem kom út í apríl, voru birtar niðurstöður rannsóknar á því hverju einhleypar konur sækjast eftir í fari karlmanna.

Listinn er svo hljóðandi:
1. Öryggi
2. Eiga vel saman
3. Traustur
4. Sinnir þér tilfinningalega
5. Lífsglaður
6. Kynferðislega virkur
7. Brosið og augun
8. Umhyggjusamur
9. Fyndinn
10. Snyrtilegur
(Stúdentablaðið 85. árg. 2010: 21)

Ég leit yfir listann og hugsaði með mér, Vá ekkert af þessu á við mig. Síðan las ég yfir hann aftur og hugsaði með mér, Atriði 6 kannski. Ég er kynferðislega sjálfvirkur.

Þjóðarbókhlaðan er virkilega fínn staður. Gott aðgengi að bókum og góð aðstaða til að læra. Ég hef því dvalið talsvert á henni undanfarnar vikur.

Ég átti að skila ritgerð daginn eftir sumardaginn fyrsta. Á miðvikudeginum var ritgerðin ekki komin jafn langt og ég hafði vonast til. Ég var að nota blaðagreinar, en þær er ekki hægt að fá lánaðar út af safninu og lokað var sumardaginn fyrsta og aðeins tveir dagar í skil. Ég var orðinn nett stressaður. Bókhlaðan að loka og ég varð að nota þessar greinar til að klára ritgerðina. Á þessum tímapunkti seldi ég mér að það væri vitaskuld ekkert að því að fá greinarnar "lánaðar". Ég myndi bara setja þær ofan í tösku, ásamt bók sem ég var að nota, og skila síðan á föstudeginum. Það væri jú enginn að fara að nota þetta þegar bókhlaðan er lokuð hvort sem er. Ég laumaðist niður tröppurnar með blýþunga töskuna og um mig fór fiðringur. Þetta var ekki fullkominn glæpur, því að þetta var auðvitað enginn glæpur. Þetta er reyndar bannað, en alls ekki siðlaust.

Þegar ég fór í gegnum hliðið á annari hæð fór þjófavörn í gang. Sírenuvæl fór í gang og leit fólk á mig með bolgna töskuna. Maður sem stóð hinu megin við afgreiðsluborð leit á mig. Ég leit á hann, leit til anddyrisins, leit aftur á manninn sem benti mér á að koma til sín og ákvað ég að gefast upp. Ég labbaði til hans og samtalið sem fór okkar á milli var á þessa leið:

Maður: Ertu með eitthvað í töskunni sem þú mátt ekki vera með?
Ég: Já. Það er lokað á morgun og ætlaði ég að laumast með þetta út og skila bara á föstudaginn.
Maður: Þetta heitir þjófnaður!
Ég: Já ég veit. Ég er reyndar með fullt af dóti.
Maður: Já svona, opnaðu töskuna.
Ég: Þetta er smá slatti.

Síðan tók ég upp úr töskunni það sem ég var að nota í þessa ritgerð: Merki krossins, Kirkjuritið, eitt annað kristið tímarit og að lokum Biblíuna.

Svipurinn sem kom á manninn sagði meira en þúsund orð. Ef ég ætti að reyna að hafa um þennan svip nokkur orð, þá eru þau: Þessi drengur hlýtur að vera algjör hálfviti!

Ég spái stundum í hve heftandi það hlýtur að vera að vera ekki almennilega læs vera.

Flestir eiga minningar frá því þegar þeir lærðu að lesa. Gátu þekkt nafnið sitt af táknum einum saman og sagt klassísku setninguna: "Stafurinn minn".

Mínar minningar frá því þegar ég lærði að lesa eru blendnar. Eða eiginlega bara slæmar. Ég var búinn að vera naumlega læs í smá tíma áður en ég sagði frá því. Gat með mikilli þolimæði ráðið fram úr heilum setningum.

Amma var búin að vera eitthvað veik. Hún var kjarnakona og fannst mér hún vera meira amma mín heldur en nokkurs annars. Amma mín. Hún var orðin mikið frískari og ákvað mamma að taka mig nú með í heimsókn. Ég, litli anginn hennar ömmu, hlakkaði mikið til.

Á augabragði var mínum hugmyndum um að þetta væri amma mín, AMMA MÍN, einfaldlega hafnað. Vonbrigði mín voru algjör. Var þetta ekki amma mín eftir allt saman? Amman sem ég átti og eiginlega enginn annar?

Ég leit á hana þar sem hún stóð og á henni stóð setningin:

Eign þvottahúss spítalanna

Nú eru páskarnir liðnir með öllu því sem þeir tilheyra; fermingar, páskaegg, skíði, frí, dansleikir, danssleikir o.s.frv.

Frá því ég var ungur hafa foreldrar mínir falið fyrir mér páskaegg sem mér er velkomið að leita að á páskadagsmorgni (páskadegi reyndar í seinni tíð). Ég er reyndar svo lukkulegur að ég fékk tvö páskaegg nýliðna páska.

Það sem mér finnst skemmtilegast við páskaegg, án gríns, eru málshættirnir.

Í öðru páskaegginu fékk ég málsháttinn; Oft má satt kyrrt liggja

Í hinu fékk ég málsháttinn; Sannleikurinn er sagna bestur

Lærdómurinn sem ég dreg af þessum páskum er einfaldur:

Eitt páskaegg á mann er alveg nóg!

Ég bý í Reykjavík en er uppalinn úti á landi. Eitt af því sem ég sakna frá heimahögunum eru pottormarnir. Pottormar eru menn, stundum konur, sem fara bara í sund til að hanga í heitum pottum. Þar er setið, kjaftað, slúðrað, hneykslast, hlegið, rifist o.s.frv. Vissulega eru pottormar í Reykjavík, en þeir eru mér ókunnugir. Ég hef stundum gert tilraunir til að spjalla við þessa orma, en oftast nær með litlum árangri.

Ég hitti pottorm um daginn. Hann spurði mig hvað ég væri að gera í lífinu. Ég ansaði því. Þá sagði hann mér að hann væri 78 ára gamall og hefði lært verkfræði í Danmörku á sínum tíma. Hann hafi hins vegar klikkað á því að fá sér eyrnatappa þegar hann var í skólanum. Þegar ég spurði hvers vegna hann hefði betur haft þá svaraði hann; "Jú vinur minn það er nú einu sinni þannig að mér þótti þetta nú alls ekki leiðinlegt sem ég var að læra. En um leið og það var komið inn í hausinn á mér, þá fór það beinustu leið út aftur".

Ég hafði gaman af þessum pottormi og hlýddi á aðra sögu. Hún var svona: "Ég á konu, auðvitað danska eftir námsárin þar. Hún hafði alltaf séð um heimilið og fannst mér kominn tími til að hún myndi nú gera eitthvað fyrir sig. Árið 2005 þá gaf ég henni 5 milljónir og sagði henni að hún mætti eyða þessu í hvað sem hún vildi, hún ætti bara ekki að segja mér frá því. Nú síðast liðið haust spurði ég hana síðan hvað hefði orðið um 5 milljónirnar sem ég gaf henni. Jú þær eru orðnar 10, sagði hún. TÍU?! Spurði ég á móti. Hvernig í ósköpunum fórstu að því. Þá svaraði hún svo elskulega; Jú vittu til að hér geta alltaf komið jarðskjálftar og eldgos. Þannig að ég lagði þetta inn í bankann minn heima í Danmörku.

Hann: Hæ, kemurðu oft hingað?
Hún: Datt þér ekkert frumlegra í hug að segja?
Hann: Jú (vissi samt að það var asnalegt að segja jú fyrst hann spurði að þessu), hefur einhver sagt þér hvað þú ert falleg?
Hún: uu já! Kærastinn minn (Stelpan ranghvolfir augunum og slær hárinu á sér bak við vinstri öxlina)
Hann: DJÖFULL ER HANN MEÐ LÉLEGAN SMEKK!

Sumir fylgifiskar lífsins ættu að vera kvótalausir. Þessi setning meikar ekki sens, en var það fyrsta sem mér datt í hug að rita.

Það er eitt og annað sem ég hef aldrei áttað mig á varðandi líkamann, móður náttúru og dani. Það sem er að angra mig núna er frunsa. Það tala fáir um frunsur, af því að frunsur eru ógeðslegar. Þegar kólnar, rétt eins og þessa daga, fæ ég stundum frunsu. Það er ömurlegt.

Einu sinni í fyrndinni vaknaði ég með huges frunsu. Hún var svona álíka stór og Þór Saari! Ég ákvað að skunda niður í Apótek til að fá bandamenn í baráttu við frunsuna. Með þessa klessu í andlitinu vonaðist ég til að meðalkonan í apótekinu myndi sjá á mér aumann og lækna þetta mein á núll einni. Ég sagði að mig vantaði frunsukrem. Meðalkonan leit á mig og spurði með sínu yfirvegaða fasi;

Já, er frunsan komin eða er hún bara að byrja að koma?

Ég þreyfaði á skallanum á Þór og sagði henni kurteysislega að frunsan væri komin.

Draumar geta verið ótrúlegir. Jafnvel draumkenndir.

Mig hefur dreymt allan fjáran í gegnum tíðina. Hver kannast ekki við að dreyma eitthvað um einhverja manneskju og verða síðan vandræðalegur þegar maður hittir viðkomandi? Ég kannast allavega vel við þetta og er margt sem mig hefur dreymt þess eðlis að ég myndi ekki segja neinum frá því. Eða allavega ekki þér kæra bloggsíða.

Ég sagði vinkonu minni einu sinni fáránlegan draum sem mig hafði dreymt. Hún sagði orðrétt við mig: Veistu Daníel, ég myndi ekki segja nokkrum frá þessu!

Mig dreymdi draum í nótt. Ég var nýbúinn að lesa tilkynningu frá félaga mínum á facebook um að búið væri að stela bíl. Svörtum WV Passat með bílnúmerið ZV-255. Viðkomandi hvatti fólk til að tilkynna þetta líka þar sem því liggur eitthvað á hjarta. Ég gerði það hins vegar ekki og fór í göngutúr. Þegar ég fer í göngutúr þá hlusta ég á i-pod. Síðan sé ég allt í einu umræddan bíl. Ég var reyndar ekki með gleraugun á mér en sá engu að síður þennan bíl stopp á ljósum. Ég ákvað að reyna að sjá hver sæti við stýrið, því ég vildi gjarnan bera vitni og leggja mitt að mörkum að gera þennan heim betri. Það var hveitihvítur poppari með dökk sólgleraugu á litlu nefinu. Það sem mér finnst skrítnasta við þennan draum er að smooth criminal hljómaði undir. Ég átta mig ekki alveg á því hvort það var í i-podnum eða kom úr þessum eftirlýsta bíl. Það er eitthvað svo kjánalegt að hlusta á eigin tónlist í botni. Sérstaklega á rauðu ljósi.

Ég var 17 ára að koma af balli með þrem jafnöldrum mínum. Fyrr í vikunni hafði ég millifært einhverja upphæð á foreldra mína og klárað að borga til baka bíl sem þau höfðu lánað mér fyrir; Hjondæ aksent. Svaka kerra. Eftir langan akstur voru allir í bílnum sofnaðir, þar á meðal ég.. ökumaðurinn. Varð úr að bíllinn flaug fram af veginum og út í fjöru. Þegar ég var yngri horfði ég á Kitty kitty bang bang, en var það ævintýri um bíl sem gat keyrt, flogið og siglt. Hjondæinn gat vissulega keyrt, en flugið var stutt og reyndi ekki á siglingar þar sem við stoppuðum í fjöruborðinu. Enginn slasaðist, en einhverjir fengu skrámur.

Daginn eftir var ég mættur á verkstæði þar sem átti að yfirfara hvað væri í lagi í bílnum. Það var fátt. Viðgerð svaraði ekki kostnaði og var fyrsti bíllinn minn ónýtur. Það var sunnudagur og var sá sem yfirfór bílinn ekki í hefðbundnum vinnufötum. Hann vildi ekki skíta út peysuna sem hann var í og brá sér úr henni.

Þá mætti okkur sem þarna stóðum, sem voru nokkrir, bolur með áletruninni: SHIT HAPPENS

Þangað til næst ..